1399/5/4 شنبه
فارسی
 
.

معرفی منابع روز حقوق بین الملل - شماره 4

.
.


اختلافات و راه‌حل های احتمالی برای حفاظت از داده‌های شخصی در داوری سرمایه‌گذاری

Conflicts and Tentative Solutions to Protecting Personal Data in Investment Arbitration
European Journal of International Law, Vol. 32, Issue 4, November 2021, pp. 1191-1220

Jie (Jeanne) Huang

حفاظت از داده‌های شخصی در داوری سرمایه‌گذاری اهمیت فزاینده‌ای دارد، زیرا در حال حاضر کشورهای بیشتر و بیشتری در حال وضع قواعد الزامی حفاظت از داده‌های شخصی هستند و به علت همه‌گیری COVID-19 جلسات استماع آنلاین متداول شده است. از این رو، دادگاه‌ها باید مسائل هنجاری ضروری و در عین حال، حل‌نشده‌ای را در این ارتباط ملحوظ نظر قرار دهند، سوالاتی مانند اینکه (1) قوانین حفاظت از داده‌ها بر روند شفافیت در داوری‌های سرمایه‌گذاری بر اساس معاهدات سرمایه‌گذاری مدرن، چه تأثیری می‌گذارد؟ (2) آیا یک طرف می‌تواند برای رد دسترسی به اسناد اساسی و تغییر کامل مسیر رسیدگی داوری به قانون حفاظت از داده استناد کند؟ (3) آیا مطلوب است که چندین قانون حفاظت از داده‌ به‌طور مستقیم در داوری سرمایه‌گذاری قابل اجرا باشد؟ و (4) اینکه آیا آنچه به اصطلاح اثر بروکسل خوانده می‌شود، ممکن است داوری سرمایه‌گذاری را تحت تأثیر قرار دهد؟ این سؤالات به‌طور مستقیم به بحرانِ‌ مشروعیتِ  ناظر بر داوری سرمایه‌گذاری (به‌عنوان مثال، شفافیت رویه و کارایی) در عصر دیجیتال مربوط است. این موضوعات همچنین، تأثیر مهمی بر عادلانه‌بودن دادرسی داشته و با حمایت از حقوق اساسی بشر و دغدغه اعمال نظارت در فضای دیجیتال، ارتباط نزدیکی دارند. این مقاله به‌طور جامع، کاربردهای توافقی و اجباری قوانین حفاظت از داده‌ها را در داوری سرمایه‌گذاری بررسی می‌کند.



 
پایان جهان آفلاین به گونه‌ای که می‌شناسیم: از حقوق بشر تا حقوق بشر دیجیتال یک گونه‌شناسی پیشنهادی

It’s the End of the (Offline) World as We Know It: From Human Rights to Digital Human Rights – A Proposed Typology

European Journal of International Law, Vol. 32, Issue 4, November 2021, pp. 1249 – 1282
Dafna Dror-Shpoliansky
Shany Yuval
در سال‌های اخیر، این عبارت به‌عنوان مفهومی غالب در گفتمان بین‌المللی دربارة حقوق بشر در فضای مجازی به کار می‌رود: «همان حقوقی که افراد به صورت آفلاین دارند باید به‌صورت آنلاین نیز محافظت شود». اما آیا این «موازنه هنجاری» بین «آفلاین» و «آنلاین»، حمایت مؤثری از حقوق بشر در عصر دیجیتال به عمل می‌آ‌ورد؟ سؤال اصلی مقاله همین است. ما ابتدا توسعة حقوق بشر در فضای سایبری را همان طور که در مجامع بین‌المللی مفهوم‌سازی و بیان شده‌اند، مرور و الگوی معادل هنجاری اتخاذشده توسط نهادهای بین‌المللی برای کاربرد آنلاین حقوق بشر را به‌طور انتقادی ارزیابی و سپس سعی می‌کنیم چارچوب اصلی حقوق بشر دیجیتالی جدید را توصیف کنیم، که فراتر از پارادایم موازنه هنجاری است. در این رابطه، یک گونه‌شناسی از سه «نسل» تکاملی حقوق بشر دیجیتال، تفسیر مجدد و بنیادی حقوق موجود، توسعة حقوق جدید و معرفی دارندگان حقوق و وظایف جدید ارائه می‌دهیم. به‌طور خاص، بر ظهور حقوق بشر دیجیتالی جدید تمرکز خواهیم کرد، دو حق نمونة اولیه (حق دسترسی به اینترنت و حق عدم تصمیم‌گیری خودکار) را مطرح و در مورد توجیهات هنجاری قابل استناد برای به‌رسمیت‌شناختن حقوق بشر دیجیتال جدید بحث می‌کنیم. پیشنهاد مقاله این است که چنین چارچوب چندلایه‌ای با ویژگی‌ها و چالش‌های منحصربه‌فرد حمایت از حقوق بشر در فضای سایبری، بیشتر از الگوی موازنه هنجاری مطابقت دارد.
 

بی طرفی فناوری و تنظیم تجارت دیجیتال: تا کجا می‌توانیم پیش رفت؟


Technological Neutrality and Regulation of Digital Trade: How Far Can We Go?
European Journal of International Law, Vol. 32, Issue 4, November 2021, pp. 1221-1247

Sherzod Shadikhodjaev
در این عصر تحولات سریع دیجیتال، اصل بی‌طرفی فناوری می‌تواند به جامعة اقتصادی بین‌المللی کمک کند تا قوانین قدیمی خود را با واقعیات در حال تغییر، تطبیق دهد. در حالی که پذیرش این اصل پاسخگوی دشواری‌های ناشی از هنجارسازی به‌موقع و به‌روزرسانی هنجارها در روابط بین‌الملل می‌باشد، همچنین می‌تواند در مورد پیشرفت‌های تکنولوژیکی پیش‌بینی‌نشده در آینده باعث عدم قطعیت قانونی شود. بنابراین، امروزه هر کشوری حاضر نیست بدون قید و شرط، کاربرد قوانین «قدیمی» را در مورد الگوهای تجاری نوظهوری که از راه نوآوری‌های دیجیتال و سایر فناوری‌ها فعال شده یا بر اساس آن‌ها انجام می‌شود، تصدیق کند. سازمان تجارت جهانی، کمیسیون حقوق تجارت بین‌الملل سازمان ملل متحد و چندین توافق تجاری منطقه‌ای، بی‌طرفی تکنولوژیک در زمینة تجارت الکترونیک و تجارت دیجیتال را مورد شناسایی قرار داده‌اند. این مقاله با تمرکز بر حوزه‌هایی از مقررات تجاری مانند خدمات، مالکیت معنوی و تجارت الکترونیک، این موضوع را بررسی می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که اصل بی‌طرفی فناوری باید به رسمیت شناخته شود و در صورت لزوم با انعطاف‌پذیری‌های سیاسی تکمیل شود.

 

ماهیت و بستر قواعد و شناسایی حقوق بین‌الملل عرفی


The Nature and Context of Rules and the Identification of Customary International Law

European Journal of International Law, Vol. 32, Issue 4, November 2021, pp. 11167-1190

 Katie A. Johnston

دیوان بین‌المللی دادگستری (
ICJ) پیوسته به معیاری دو رکنی برای شناسایی حقوق بین‌الملل عرفی استناد می‌کند: رویة دولتی همراه با اعتقاد به الزام‌آوربودن (Opinio juris). با این حال، اعمال این آزمون توسط دیوان در موارد مختلف، می‌تواند ناهمگون به نظر برسد. در برخی موارد، فقدان شواهدی از اعتقاد به الزام‌آوربودن، منجر به عدم احراز قاعدة ادعایی حقوق بین‌الملل عرفی می‌گردد. با این حال، در برخی موارد، هرچند شواهد روشنی مبنی بر اعتقاد و باور به الزام حقوقی از سوی دولت‌های مشارکت‌کننده در ایجاد این رویه وجود ندارد، اما دیوان به این نتیجه می‌رسد که قاعدة عرفی ادعایی وجود دارد. حتی، در مواردی دیوان به این نتیجه ‌رسیده که قاعدة عرفی ظاهراً تنها بر اساس وجود شواهدی از اعتقاد به الزام‌آوربودن، قابل احراز است. این مقاله استدلال می‌کند که این احکام، ادعای دیوان بین‌المللی دادگستری مبنی بر استفاده از یک تحلیل دو عنصری را تضعیف نمی‌کند، بلکه چیزی اساسی را در مورد چگونگی شناسایی حقوق بین‌الملل عرفی آشکار می‌کند - اینکه چگونه سنجش وجود رویة دولتی و دیدگاه قضایی بسته به ماهیت قاعدة عرفی مورد بررسی (به‌عنوان مثال، اینکه آیا این یک قاعدة مجوز دهنده یا منع‌کننده است) و چارچوب قواعد حقوق بین‌الملل اساسی که آن قاعدة حقوق بین‌المللِ عرفیِ جدیدِ ادعایی در آن حوزه مطرح است، می‌تواند متفاوت باشد.
.
 
امتیاز دهی
 
 

نسخه قابل چاپ